Anna Urbaniak, Światłocienie. Sublimacje, Zielona Góra 2023
Podróż w głąb siebie i ku życiu. Wiersze odsłaniają tajemnice ludzkiej twarzy i „zbawcze światło” morskich latarni, są zaproszeniem do „różanego ogrodu” i do świata ducha. Moje ulubione obrazy to ten z parą i kotem na dachu z Naszej historii oraz latarnia wśród fal, a ulubiony wiersz – Hiacynta i Maja – tu przytaczam jego fragment, a do lektury całości zachęcam:
(…)
Nawet imię każde dało Ci swoje.
Wciąż prawie nie mówiąc o Tobie,
wróciliśmy na wiosnę,
patrząc chciwie,
czy się zazieleni.
Jakbyś była Różą –
każdy pączek karmi nas nadzieją,
więc dbamy o ten kwiat
przy pustym grobie (s. 21).
Nawet imię każde dało Ci swoje.
Wciąż prawie nie mówiąc o Tobie,
wróciliśmy na wiosnę,
patrząc chciwie,
czy się zazieleni.
Jakbyś była Różą –
każdy pączek karmi nas nadzieją,
więc dbamy o ten kwiat
przy pustym grobie (s. 21).
Więcej o tym tomiku piszę w omówieniu: „Zobaczyć naprawdę”. Tajemnica twarzy, latarni i róży w poezji Anny Urbaniak, „Pro Libris”, Nr 2 (88) Zielona Góra 2024, s. 130-134.
