Jacques Philippe, Strumienie wody żywej, przekł. Dorota Szczerba, Tadeusz Jania SDB, Andrzej Graboń, Kraków 2009
Książka o poszukiwaniu pokoju serca, o podążaniu za nim, o wsłuchiwaniu się w Boże natchnienia.
Wprowadza Czytelnika w świat zasad pomocnych w wewnętrznej modlitwie. Są to: pierwszeństwo działania łaski, pierwszeństwo miłości, człowieczeństwo Jezusa jako przestrzeni komunii z Bogiem oraz mieszkanie Boga w naszych sercach (s. 72).
Lektura przybliża etapy modlitwy wewnętrznej, zewnętrzne warunki modlitwy, modlitwę serca. Zawiera aneksy z tekstami Louisa Lallemanta i Franciszka Salezego.
Budzi refleksje o tym, że:
„(…) najtrudniejsza walka w modlitwie polega na wytrwaniu. Wytrwaniu, które Bóg będzie błogosławił łaską, jeśli o nią prosimy z ufnością i jesteśmy całkowicie zdecydowani czynić to, co będzie zależało od nas” (s. 27);
„(…) tym, co ogromnie sprzyja rozwojowi modlitwy są starania, żeby wszystko, co nam się zdarza, przyjmować w całkowitym zawierzeniu, w pełnej pokoju ufności” (2. 44);
„(…) serce człowieka jest przepaścią nędzy i grzechu. Ale na samym jej dnie mieszka Bóg. Święta Teresa z Ávila posługuje się obrazem, w którym porównuje człowieka oddającego się modlitwie do kogoś, kto czerpie wodę ze studni. Zarzuca wiadro i początkowo wydobywa jedynie szlam. Ale jeśli nie straci zaufania i wytrwa, któregoś dnia wydobędzie najczystszą wodę. Znajdzie ją w swoim własnym sercu. Jeśli ktoś jest spragniony, a wierzy we Mnie – niech przyjdzie i pije! Jak rzekło Pismo: Strumienie wody żywej popłyną z jego wnętrza (J 7,37-38)”
