Roman Habdas, Z gliny ulepieni

 

Roman Habdas, Z gliny ulepieni, Gorzów Wielkopolski 2009

Roman Habdas na swoim koncie ma niejedną książkę. Moją uwagę zwrócił zwłaszcza zbiór poezji Z gliny ulepieni. Zawiera on zróżnicowane wiersze o życiu małżeńskim, rodzinnym, pracy i odpoczynku. To utwory napisane w dialektyce sakralizacji i desakralizacji, niepozbawione humoru. Codzienność i "garnek prozy" stają się tu drogą do Boga... Tak maluje je autor w jednym z wierszy:

Wróciłaś z nocnej zmiany
było po siódmej

dzieciaki wyskakiwały z piżam
ja z łazienki
mleko na kuchenkę

szkolny dzwonek za kwadrans
trzy niedopite kubki

okruchy na stole

zostańcie z Bogiem
drzwi
perkusja schodów

a my przytuleni do siebie
jak forsycje do wiosny
(Graffitti domowe, s. 54).